Vraag:

Na mijn scheiding vorig jaar heb ik getwijfeld of we onze hond en kat mee moesten nemen. Financieel zou het heel moeilijk worden en we zijn toch verantwoordelijk voor onze dieren. Mijn ex wilde ze niet hebben en wij, tja, wij houden van die dieren en het was zo al moeilijk genoeg...

Nadat er financieel wat meer evenwicht was heb ik besloten voor onze hond een verzekering af te sluiten. Ik ben, door een fysieke beperking, waarschijnlijk blijvend afhankelijk van een bijstandsuitkering, heb drie pubers en ja, meer ruimte is er gewoon niet. We hebben voor de hond gekozen want onze poes was nog relatief jong (toen net vier), heel actief en vitaal. Nooit ziek geweest. Nog niet eens ontstoken oogjes.

Tot vorige week. Ze viel zomaar om, liep een klein stukje en viel weer neer. Toen ik haar probeerde te pakken, kroop ze weg in een, voor mij onbereikbaar, hoekje. Het eerste waar ik aan dacht was een hersenbloeding of iets van dien aard. Er was duidelijk iets mis met haar achterlijf en beide achterpootjes. Maar toen ze uren later weer tevoorschijn kwam en naar de kattenbak liep, leek ze mank aan één poot. De poot was duidelijk stijf, toch kon ze er 'gewoon' op lopen. Er waren geen zichtbare afwijkingen in de stand, geen zichtbare kwetsuren. Opluchting dus. Want nu leek het een gewone verstuiking. We hebben poes een rustige plek gegeven. Ze leek redelijk ontspannen, spinde bij het aaien en waste zichzelf. Zorgelijk was dat ze niet meer at, noch dronk en heel veel sliep. Ook voelde ze koud aan.

Die avond heb ik gezocht op internet en kwam al snel op de mogelijkheid van trombose t.g.v. een aangeboren hartafwijking. Daags erna heb ik de voetzooltjes gecontroleerd en ja, duidelijk kleurverschil tussen de beide achterpootjes (paars/rood) en de voorpootjes (heel licht roze). Rechts meer dan links. Ook voelden de pootjes erg koud aan. Haar hartje ging als een razende tekeer. Mocht de diagnose kloppen dan is de prognose hèèl erg slecht. We hebben getwijfeld, dierenarts of niet? Mijn dochter had gelezen dat vaak de gang naar de dierenarts (en wij zouden dan met zieke poek op de fiets moeten) stressvoller is dan gewoon thuis sterven. En aangezien ze rustig en tevreden leek, nog steeds blij was met onze aandacht, hebben we besloten het sterven af te wachten en pas in te grijpen als ze duidelijk veel pijn ging lijden.

Maar poes ging niet dood! Na drie dagen en nachten niet gegeten noch gedronken te hebben, stak ze d`r kleine tongetje uiteindelijk toch in het voorgehouden bakje en dronk welgeteld tien slokjes en at vervolgens 7 brokjes. D`r pootjes voelden niet meer koud. De verkleuring leek iets minder. Poes knapte zienderogen op. Daags erna sprong ze op een stoel, wilde mee naar beneden, liep ze zelf de trap af. Ze viel niet meer om, werd steeds mobieler. Ze was altijd al smal maar nu wel hèèl erg vermagerd, maar ook dat trekt alweer ietsjes bij. Haar hartslag is rustiger en ondanks de problemen met haar rechterpoot is ze volkomen zelfredzaam en oogt ontspannen en tevreden.

Maar wat staat haar nog te wachten? Wat kunnen of moeten wij nog voor haar doen?

Wij zijn zo blij dat ze nog leeft. Toch knaagt het schuldgevoel, want wat als we toch met haar naar de dierenarts waren gegaan? Angst om mijn allerlaatste reservepotje kwijt te raken heeft daarbij zeker een rol gespeeld. Want wat als morgen de hond iets krijgt? Bij zo`n verzekering moet je toch nog 20% betalen. Of wat als de bril met prisma van mijn jongste stuk gaat? Of de wasmachine?

Ik heb mijn keuzes gemaakt. En voor de hond gekozen. Natuurlijk had het zomaar gekund dat onze jonge, zò gezonde en vitale poes, nog jaren had mee gekund en pas ziek was geworden in financieel betere tijden. Toch is er een groot schuldgevoel en de vraag: hoe nu verder met de poes?